آتش بلوچستان
روزگاری بود که می بردید ، می کشتید ، می سوختید و ما هیچ نمی گفتیم...
روزگاری بود که تحقیرمان می کردید ، لگد مالمان می کردید ، به بندمان می کشیدید و ما هیچ نمی گفتیم...
روزگاری بود که آسوده خاطر کاشانه مان را ویران ،سرزمین مان را تاراج ، عزت مان را برباد می کردید و ما هیچ نمی گفتیم...
روزگازی بود که رونق ز سرزمینمان ستانده و به گورستانش سپرده بودید و ما هیچ نمی گفتیم...
روزگاری بود که طلوع غروب وار سرزمینمان عاری بود زپیام و امید و ما هیچ نمی گفتیم...
روزگاری بود که چشمان مادرم به تصویر رنگ باخته فرزند شهیدش دوخته شده بود نگاههای منتظر پدر شکسته ام گم گشته ای را در صحن خانه جستجو می کرد و ما هیچ نمی گفتیم...
روزگاری بود که هراسان بود فرزندم از هویت خویش ، شرمسارش کرده بودید ز ریشه خویش ، که همواره جویای گناه ناکرده اش بود و ما هیچ نمی گفتیم ...
ولی دگر به پایان رسید آن روزگاران ، به پایان رسید آن شب تار آن ضجه مایوس ، آن فریاد سوخته
دگر برخاسته ام و راهی وادی خونم ، دگر پای نقض بر آن سنت مرگبار سکوت نهاده ام ، این بار بر آنم تا که جهانی دیگر بنا کنم و جهانیان را به تماشای قیامت هولناکش بنشانم.
این بار با خون خود سطری نو را بر صفحه کدر تاریخم خواهم نگاشت تا که آن نسیم مرگبار که تنهای برادران بر سر دارمان را بسویی جهت میداد طوفانی شود سهمگین و ویرانگر که به خون و آتش کشد لانه هایتان را .
دگر آن خورشید کمسو که نظاره گر بود جفایی که روا می داشتید به این پاکزادگان مظلوم روزنه ای خواهد بود برایتان ز دوزخ ، دوزخی که این بار من برخواهم افروخت آتشش را .
آری دگر آسمان تاریک سرزمین دربندم نخواهد گریست بر مزار شهیدانمان که این بار اشک خون ز گونه های نانجیب شما جاریست .
دگر فریاد هلهله و شادی زهمان کاشانه ویران من برپاست که این بار آوای شیون و مویه زلانه هایتان آید .
آری با سرزمین مظلومم بلوچستان پیمان خواهم بست که دگر آن گونه دشمن را دوست نپندارم ، دست در دستش نفشرم تا که بر من بتازد خانه ام بسوزد و حرمتم بشکند.
آری دگر "من" نیستم "او " نیست بلکه این بار ماییم . مایی مقتدر که به پای خواسته تا که بدرد این پیله کهن اسارت ، براند اهریمن و بازگرداند شاهد پیروزی و آزادی را به آغوش خاک پاکش.
آزاد بلوچ( نقل از وبلاگ تفتان )
http://www.taftanb.blogsky.com/ آدرس جدید
